Naar Psalm 42

Als een hert naar het water
hijgt mijn hart:
ik wil u levend weten, niet
dood zoals zij zeggen.
In mijn dorst is mijn ziel,
mijn dorst naar de levende
in wie ik op zou gaan,
ik die zou voorgaan:
op naar uw huis.
Niemand die u loven zou
als ik, als ik kon.
Ben ik hier in dieptes
die u nog niet ziet?
Boven mijn hoofd gaat altijd
hun gebulder, gebaren.
Ik wil het aan de stenen vragen:
word ik hier geweten?
Dieper dan een dolk
in mijn merg steekt uw stilte -
dood zouden zij zeggen, maar ik hoop:
niemand die u loven zal als ik.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalmen 20, 27

(1) Naar Psalm 20

Moge die mij ziet

mij nu ook horen,

nu dag nog is –

ik benauwd,

hij als altijd verborgen.

Niet in zijn hoge bergen,

niet verborgen is mijn hart maar hier,

in 't nu, in 't nauw.

Ik roep u nu,

ik heb u nodig hier.

(2) Naar Psalm 27

Mijn vrees zij u tot licht:

mijn beven de kracht van uw verschijnen.

Als door een macht omsingeld

wacht mijn hart, alleen.

Eén ding heb ik verlangd:

dat in mijn ogen

uw schoonheid worde gelezen.

Moge u binnen de muren van mijn benauwdheid

uw inwoning vinden

en in mijn blinde speuren

het schijnsel van uw heiligdom.

Moge u in mijn roepen

uw naam horen.

Zoals ik naar uw aangezicht uitzie:

zie toch op mij.

Ik zou allang zijn bezweken

maar zo groot is mijn hoop:

dat u mij nog ziet bij mijn leven.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalmen 17-19

(1) Naar Psalm 17

Neem mijn waarheid op,

heb in u mijn smeking.

Ken u in de klacht

van mijn onverbeelde lippen.

Ken u in mijn klacht. Want mijn gelaat

gaat uit van uw aanschijn,

uw oog aanschouwe in mij de wederga.

Neem mij waar naar uw aanwezigheid:

wees het peil van mijn nacht,

u zult niets vinden anders dan uw nacht.

Aangaande uw mens verkondig ik u

dat het niet mijn wil was te wankelen,

mijn lippen blijven namens u herhalen

dat mijn pad een weg is:

ik hield mijn voeten in dit spoor

dat u eens tot mij zoude spreken.

Nu roep ik u: hoor mij nu toch.

Wat u hoort, zijn uw woorden door mij,

o luisteraar van hen

die uw hand zoude hoeden.

Laat mij het hart van uw oog zijn,

naaf van uw vleugelen,

holst van de kring die u ziet,

die ons samen wandelen trekt.

Wederwicht, ontwaak!

Verlos mij van het ongoddelijke

dat uw zwaard om ons heen heeft gehouwen,

help mij het werk van uw hand overleven.

Ik wil dat u er bent

in waarheid, als ik opsta

behouden naar de mate

van uw aanschijn.

(2) Naar Psalm 18

Ik zál u liefhebben,

zál u goed noemen

al strakken de banden van uw dood

nu al om mij heen,

stromen al uw haters op mij toe.

Al redt u mij niet meer –

de banden van uw dood zijn mij nog levens-

draden: laat mij u toch

volgen tot in uw verborgen zijn.

(3) Naar Psalm 19

De hemelen maken zijn gloed helder

in het onvatbare. Uitstrekkende

blijkt hij.

Dag aan dag spreken zij

tekenloos: hun stem

wordt niet gehoord onder de mensen.

Hun snoer meet dieper dan aarde,

voorbij het laatste mensenwoord

waar hij de zon wil zien wonen:

met vreugde op het pad dat voor hem ligt,

vanuit het begin van de hemelen

en terug naar het begin:

en voor zijn gloed is niets verborgen

want de ziende ziet uit

naar volheid: wat houdt stand

buiten zijn blijken?

– de ziende, die zich geeft

in een weids hart, helderder ogen.

De ziende: wat staat

buiten zijn bevinden?

– dat begeerlijker is

dan edel metaal

en zoet: waarin ook wij

zijn aangegeven: zeem dat hij wil zien.

Moge voor de woorden van mijn mond

en het wachten van mijn hart

een plaats zijn in uw zicht,

o ziende, mijn kracht en mijn herkenner.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 16

Bewaar mij

want u bent in mij gekozen:

als u niet waar bent,

waar ben ik?

Ik pleng geen bloed, zet mijn lippen

niet meer aan tot vreemd gesmeek

want hier bent u: ik meet u

aan de dorst van eigen lippen.

Ik die weinig ben

– hart, nieren in het donker –

ken u waar ik kennen kan:

mijn lippen.

U komt mij over de lippen,

dorst komt dood te boven.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 139

Ziende, u bent mij aangegaan.

Mijn staan en mijn opstaan

worden uw weten,

u gaat mij na:

de straat die ik bega,

de plaats waar ik

zal liggen in uw verte.

De baan van mijn gaan,

kring van mijn komen

sluit in uw openend oog:

al mijn wegen

zult u vatten.

Hoe vreemd ook het woord

dat over mijn lippen wandelt,

het wordt uw zeggen.

U omvangt mij

van voren, van achter,

waar mijn hand raakt

bent u

in wonderlijke kennis

van mij die verder ligt.

Waar zou ik ontkomen

aan ontmoeting? aan 't altoos

wijder vallen van ons aangezicht?

Zou ik de hemel

beklimmen: bent u.

koos ik tot rustplaats

de hel: bent u.

Nam ik de dageraadsvleugels,

huisde ik over de zee:

nog die hand.

Riep ik de duisternis

over mij af,

dan was ook mijn duisternis

uw licht

dat niet schrikt voor duister.

Mijn nieren immers hangen

niet los van uw nagaan,

u was in de buik van mijn moeder

mede verborgen.

Ben ik uit uw vrees, uw

verwondering ontstaan?

mijn ziel onder uw werking

geworden nader wonder,

verst kennende?

't Is u lang niet onbekend

waarom ik eigenaardig

gewrocht werd in ondersten

en breuken uwer aarde.

Mijn botten immers blinken

als u ze ziet:

tekens in uw schrift,

die klinken naar de mate

van uw lezen.

Onschatbaar zijn mij dan ook

uw gedachten naar mij!

Wat zij samen uitmaken.

Naar mijn telling zijn zij

menigte, meer dan het zand der zeeën:

en als wij wakker worden

zijn zij van ons beiden.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 23

Mij weet de ziende,

kent mijn gebreken.

Door velden van woekering

ritselt zijn vrede;

de stroom die hij meeziet

spiegelt zijn rust.

Langs rotsen als waarheden

leest hij mijn hart aan elkaar:

ik hoor bij hem.

Al ga ik door het dal

dat de dood overschaduwt,

ik vrees geen verwijdering:

want u weet mee;

in uw verlengde weet ik mij.

Bij u wordt dat

wat voor mij ligt

tot maal;

de hekelaar die bij mij is

belet uw aandacht niet; u houdt

mijn hoofd op:

de beker aan mijn lippen.

Waarlijk zal ik gaan

in licht en verbinding alle dagen

want waar ik leef, zal wonen

een ziende in eeuwigheid.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 10

Heb ik u verwijderd?

Gingen mijn gedachten u te ver?

Werd mijn hart u te warm

waar het brandde, woedde,

altijd u wilde?

Dacht u dat mijn hart

blij was als ik zei:

hij is er niet?

Gedachten had ik genoeg

en tijd om in te denken,

verdenken, vervloeken:

woorden die als kwijl mijn lippen beliepen.

Werd u voor mijn vrees bevreesd?

Maar al mijn gedachten waren

niets, zijn niets, doen niets!

Niet u bent bang maar ik!

ik die denk dat u niet bent!

Laat ik u niet meer denken:

doet nu u.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 11

Als de vogel de pijl

voelt aankomen, vliegt hij –

af! naar de berg!

Als ik de woorden

van de hekelaar hoor, blijf ik –

verscholen in herinnering aan u,

dood op de plaats in het oog van de schutter,

levend in uw oog.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 138

Als ik u prijs

is mijn hart heel,

ook waar duizend beelden

mij blijven aanstaren.

Ik groet in de richting

van uw verborgenheid,

zeg dat uw naam

licht is en waarheid:

boven alle dingen uit

blijft uw naam.

Op de dag dat ik schreide

hoorde ik in de sterkte van mijn schreeuw

uw antwoord.

Wisten zij wat ik zoek

ook koningen zouden u prijzen

en zingen van uw wegen

dat deze gloed groot is

want u laat mij levend

door benauwdheden lopen.

Ik kom op de ziende uit,

in ziens blijvende band.

Het gluren van de hekelaar

raakt mij niet,

wat mij raakt

noem ik uw hand.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 130

Waar ik u aanroep is diepte:

hoor dan mijn stem.

Laat uw oor zich verstaan

met de stem van mijn verdriet

want eeuwig is zij als u.

Wat is mijn angst anders

dan uw weidsheid?

Achter mijn zwijgen

zoek ik uw woord:

maak dan van mijn hoop

uw dageraad

en van mijn duur uw dag.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 77

Waar ik God mee aanriep,
die stem was de mijne.
Hij zou naar mij luisteren.
God zoeken was
mijn dag en mijn kwelling.
Ik stortte mijn handen
de nacht in: geen hand kwam terug.
Ik was niet meer te vleien.
Als ik aan u dacht
had ik geen vrede,
mijn ziel was in haar klacht omhuld.
U hield mijn oogleden open,
zo kwam ik op vroeger dagen,
jaren van verhalen.
Ik dacht aan de nachten toen ik zong:
zo was ik met mijn hart
bijeen:
wij onderzochten:
heeft hij voorgoed losgelaten?
geldt de belofte niet iedere generatie?
Vergeet ook hij?
Al is het mijn kwelling,
ik denk aan jaren van zijn rechterhand,
spreek nog van zijn daden,
blijf zijn wonderen op mij nemen.
Zijn dag is de verborgene:
waar zie ik wat ik zeg?
Toch bent u de God
die de zonen van Jakob en Josef
noemden, toen zij nieuw leven kregen.
De wateren zagen u wel,
en beefden
tot in afgronden.
Uit de wolken
kwam zicht voort.
Komen uw stralen verder?
Uw weg blijft een zee,
uw pad een groot water.
U moet hen hebben geleid
als een herder, in de dagen
van Moses en Aaron.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 119

(1) Naar Psalm 119: alef

Gezegend zou hij zijn

die zijn wandel een weg vond,

die dat kon getuigen

wat heel zijn hart zocht:

die het onheil dat hij bracht

als opdracht ondervond,

als onderhouden van uw nood aan hem.

Ben ik zo gemaakt

dat ik uw spoor zal ontwaren?

Word ik in mijn speuren beschaamd?

Mijn loven is oprecht: en mijn verlangen

uw waarheid ook in mij te ondervinden.

(2) Naar Psalm 119: beth

U zoeken is mijn hart geworden:

is mijn hart vergeefs?

Uw woord erin verborgen:

zal ik niet horen?

Dat ik uw spoor mag volgen

in mijn hart verborgen

en in het tasten van mijn lippen.

Uw sporen zijn mij tot schatten.

Ik zoek in mijn gedachten

uw noden en in mijn aandacht uw weg.

Uw waarheid zij mijn vreugde:

op uw woord zal ik wachten.

(3) Naar Psalm 119: daleth

Bij mij zijn ziel en slijk

nu één: richt mij toch op

zoals u heet te doen.

Voel toch

in mijn speuren naar uw redenen

de werking van uw wil.

Mijn ziel houdt zich niet staande:

richt mij toch op

zoals u heet te doen:

dat ik u niet verloochen,

dat ik uw wegen

dan toch verkies.

Waar mijn hart uiteen ligt

is ruimte: open

voor u.

(4) Naar Psalm 119: vau

Dat mij de weidsheid overkome

waarin uw zwijgen heerst:

zwijgen dat mijn antwoord

zal zijn aan het vele

dat hier vertrouwen vraagt.

Vraag mij niet te vroeg

de waarheid te spreken

want ik hoop nog op u.

Zo blijf ik in uw zwijgende

weidsheid behouden.

Al mijn dwalen is zoeken:

in de tijd uw sporen.

Waar koningen en wijzen

spreken, is uw zwijgen

mijn vreugde.

Ik hef mijn handen

op in uw waarheid,

op in mijn liefde:

u in mij.

(5) Naar Psalm 119: zajin

U heeft mij doen hopen

op u, op het woord.

Waar ik nog van u hoor

leef ik.

Wat de hekelaar ook zegt,

ik blijf bij u:

u denken is mijn troost.

Hoe ver ik ook dwaal

elk spoor voert terug

in het duister gerucht:

van u is de naam

die ruist in mij als adem.

(6) Naar Psalm 119: jod

Moge ik weten dat mijn handen

om u zijn begonnen;

dat zij wijzen.

Laat ik in mijn angst

uw woord voelen

dat wijst.

Moge ik weten dat mijn kwellingen

waarheden zijn

die getuigen van uw waarheid;

dat uw weidsheid

mijn toevlucht mag zijn

waarin er voor mijn leven

plaats is gewezen.

Moge mijn benauwdheid

wijzen: naar uw waarheid een spoor.

(7) Naar Psalm 119: lamed

Bestaat uw woord

buiten de tijd?

Worden wij nog een geslacht

dat u hoort, terwijl de aarde blijft staan?

Uw woord, uw aarde. En ik:

dienaar van beide.

Als er in uw waarheid

niet ook vreugde voorkwam

was ik allang vergaan.

Maar: ik kan niet vergeten

dat ik leef: ook dat

is uw waarheid.

Al hoor ik uw antwoorden niet:

ik zoek ze.

Zoveel is er

om mij te vernielen

maar ik ben op uw sporen bedacht.

Aan alles op aarde

kan ik mijn einde zien:

maar uw waarheid is wijder.

(8) Naar Psalm 119: pé

Met het vreemde van elk uwer sporen

is iets van mijn ziel verkleefd.

Kon uw woord door een smallere poort klinken,

wij zouden samen in licht zingen.

Ik open mijn lippen,

houd mijn adem in:

spreekt daar uw antwoord?

Komt in mijn gestalte uw zien?

klinkt in mijn stap uw stem?

Laat op mijn gezicht

uw licht stralen

dat uw waarheid

mij dage:

uw antwoord geschreven

in het levende water dat uit mijn ogen stroomt.

(9) Naar Psalm 119: kof

Mijn hart is vol als ik roep;

daarin bewaar ik u.

Dat ik u aanroep

blijft mij tot teken:

dat ik er voor de morgen was

om in mijn hoop uw woord te zoeken.

Langer dan de nacht

zoeken mijn ogen

in hun zoeken uw zin.

Laat in uw weidsheid ook mijn stem

getuigen: en in uw oog mijn leven.

Al wat mij omklemt is mij

een teken van uw waarheid,

al wat ik weet getuigt van u in mij.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 92

Is ‘ik dank u’ ook ‘u helpt mij’?

– mijn hart het instrument dat u beweegt.

Zo diep in mij uw werken

en aan u de gedachte.

U bent hier niet te horen

maar te wachten, als het onkruid

dat opkomt, opent,

leeft als van u de gedachte.

Waar mijn lippen als uw bladeren

opkomen, opengaan –

wil dat zeggen u?

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)

Naar Psalm 1

Was het mij beter gegaan

als ik niet had gedacht,

niet had verwacht dat u was?

– niet bij dag en bij nacht?

Had ik u niet moeten missen?

Beter de boom geweest die staat,

niet denkt,

wortels drenkt in water,

niet in hoop als ik?

Wie kan het zeggen,

wie kent hier de grond?

Niet ik bedenk de boom

die om mij ís: uw loof, uw luister.

Uw naam: wind tussen de bladeren

die ís om mij begonnen.

--Lloyd Haft (uit De Psalmen in de bewerking van Lloyd Haft, Querido 2003; herdruk Uitgeverij Vesuvius 2011)