Brief bio sketch

Lloyd Haft (1946- ) was born in Sheboygan, Wisconsin USA and lived as a boy in Wisconsin, Louisiana and Kansas. In 1968 he graduated from Harvard College and went to Leiden, The Netherlands for graduate study in Chinese (M. A. 1973, Ph. D. 1981). From 1973 to 2004 he taught Chinese language and literature, mostly poetry, at Leiden. His sinological publications include Pien Chih-lin: A Study in Modern Chinese Poetry (1983/2011; published in Chinese translation as 发现卞之琳: 一位西方学者的探索之旅 in 2010) and Zhou Mengdie’s Poetry of Consciousness (2006). His most recent sinological book, a liberal modern Dutch reading of Laozi's Daode jing, was published as Lau-tze's vele wegen by Synthese in September 2017. His newest book of poems in Dutch, Intocht (Introit) has been available as a POD from the American Book Center since June 2018.

He has translated extensively into English from the Dutch of Herman Gorter and Willem Hussem, and from the Chinese of various poets including Lo Fu, Yang Lingye, Bian Zhilin and Zhou Mengdie.

Since the 1980s he has also been active as a poet writing in Dutch and English. He was awarded the Jan Campert Prize for his 1993 bilingual volume Atlantis and the Ida Gerhardt Prize for his 2003 Dutch free-verse readings of the Psalms (republished by Uitgeverij Vesuvius in 2011). His newer poems are published (some republished) on this blog. His newest book of poetry in Dutch is Intocht (Introit), issued by the American Book Center in June 2018.

After early retirement in 2004, for a number of years Lloyd Haft spent much of his time in Taiwan with his wife Katie Su. In June 2019 he was named a Distinguished Alumnus of National Taiwan Normal University. In addition to writing and translating, his interests include Song-dynasty philosophy and taiji quan. For many years he sang in the choir of a Roman Catholic church of the Eastern Rite in The Hague.

Monday, December 9, 2019

Poems on China in 1979 from 'Icons by Daylight'

[In the fall of 1979, I was sent to Mainland China for three months to conduct research on the current status of foreign literature in the PRC. Sights, scenes, and sentiments garnered during that trip inspired me to write a sequence of poems in Dutch that were later published in the literary magazine De gids and still later as part of my first book of poems, Ikonen bij daglicht, which was published in Amsterdam by Querido in 1982.
In fall 2019, I finally made the following English translations, followed in some cases by background notes.
As always, to emphasize that poetry should not be bound by the actualities of public time, I transcribe Chinese place-names not by the contemporary Hanyu pinyin system but using the older established English spellings.]


It can happen so suddenly:
a skyful of stones
arisen from water.

Did it come from lakes in the South,
deserts to westward? Seek no explanation
on earth: where we are now

is reality. Look:
every human here
wears a mask. Calm, patient,

far above the crossings
of the Ten Thousand Streets stands
one white bus dead still.

(On ‘Hail’)

In strophe 3, the ‘masks’ were suggested by the sight of denizens of Peking wearing white masks to shield their noses, mouths, and throats against the combination of winter cold and the dust or coal particles in the ambient air.

In the last strophe, there is a slight technical echo of classical Chinese poetry, in which ‘parallelism’ is a standard structuring device. An element which has already been mentioned is ‘paralleled’ by a following term which is either similar or opposite to it in some respect. In this case, ‘Ten Thousand’ – in itself a parody of translations from Chinese in which it actually just means ‘numberless’ – is contrasted with ‘one.’ The inveterate seeker for significances might note that in this case there is only ‘one’ bus covering ‘ten thousand’ streets – an image of scarcity (?).

Peasant baby

The white-haired androgyne who’ll be
your grandparent
already has teeth.

For you it’s still to come:
breathing, crying,
knowledge as to Coca-Cola, Sony,

and the Dictatorship of the Proletariat.
Take it slow: a lifetime. These days
are here to stay.

The androgyne beyond all years,
standing on the threshold
toothbrush in hand

clears her throat on a swig of morning sun,
spits on her own shadow.

(On ‘Peasant baby’)

Such ‘Western’ or ‘capitalist’ things as Coca-Cola or Sony were new-fangled in the China of 1979 in which I as a traveler got the inspiration for these poems. They had to be fitted in somehow with the continuing orthodoxy of the Dictatorship of the Proletariat.
In the fourth strophe, the androgyne stands ‘toothbrush in hand’ because she is one of the many people one could see early in the morning brushing their teeth outdoors, typically with a metal or pottery mug in the other hand.
The last two lines could be taken to imply that the androgyne, who is already ‘beyond all years,’ stands above the come-and-go of worldly politics. To her, the ‘morning sun’ is not Mao Zedong, whom a popular slogan called ‘the reddest red sun in our hearts,’ but just something to clear her throat on.


When the ground uprises
it looks as if the threshold
was lowered.

Make no mistake: what peels off
is paint: the walls
stay standing.

It is true
that the light has lifted:
grass still grows only

on the driest roofs,
and the only remaining green
is a garbage can.

(On ‘Earthquake’)

In Peking one could indeed see grass, at least a few blades of it, growing on roofs. It had rooted in the windblown soil that had found its way up there.
For me personally, this harked back to THE poem which had first turned me on to modern Chinese poetry – Bian Zhilin’s ‘Grass on the Wall’, which I had first read in Kai-yu Hsu’s translation.
The relevant lines (from Hsu's Twentieth Century Chinese Poetry, p. 165) were

Just think, there are people who spend all their days
Dreaming a little and watching the wall a little,
While the grass on the wall turns tall and then yellow.

In Peking in 1979, garbage cans were green.

To the ferry-pilot girl

How many centuries have you waited
to bring me to the other side
this afternoon?

I, who just this autumn
became for you a foreigner
to see you –

we’re off! Lift that apple-red
scarf a little higher: cover your cheeks
or I’ll see your lips.

O wield that rudder slowly –
lest all too soon the shadow line
of yonder shore be clear, be merely willows.

The Altar of the Moon

The Altar of the Moon
is a clump of old men
playing chess.

Now the last goddess
has been driven out, all the gates
are open. There’s even

a sun: pale, still learning,
helped out here and there
by leaves on autumn trees.

Unseen women
shuffle, drag long brooms,
watch the ground before them.

No man will live here long enough
to make new moves:
every one on feet of stone already,

pinned in place securely
by the long-as-ever nails
of a banished maiden.

Pumpkin soup

‘An army marches on its stomach’; dream trucks
slide across the bottom
of a bowl of boiling water.

And the girl by the roadside
watches: herself in Army dress,
the unpaved intersection. September

by sunlight: pumpkin time,
silent as a full truck
lurching, raising dust, smelling sweet...

There they come, the bearers:
the unbelievable procession of real children,
each carrying a bowl in both hands.

(On ‘Pumpkin soup’)

‘An army marches on its stomach’ is a famous dictum by the Prussian general and military theorist Carl von Clausewitz (1780-1831). In other words, success in warfare depends on being able to solve homely logistic problems like keeping the troops fed.
In 1979 when I was in China, women and girls still regularly wore military-style uniforms.

Summer Palace

Here, in olden times
they built a whole Palace
from the scent of cinnamon –

sharp? heady? ‘Pluck a few leaves...’
Walk along the pond. See
locked pavilions, lotus leaves

beyond imagining. No Buddha
is watching you. ‘Rubbing these,
the Essence emerges...’ Or are you really hungry?

(Hiding under grey hair
the girlfriend of someone’s youth is selling
sweet, lukewarm buns.)

Go ahead, try standing in line
with thousands of living beings,
all with bowl-shaped hands.

‘Thus, o Monks,
was all that had once been desired
called into being.’

(On ‘Summer Palace’)

The parts in quotation marks form a sub-text in the style of English translations of Buddhist scriptures.

In China in 1979, because I could speak Chinese I was allowed to roam the cities alone, and had at least the illusion that my movements were not being monitored. In other words, not even a Buddha was watching me.

Monday, October 7, 2019

Gedicht: 'In den vreemde logerend, denk ik aan mijn naderende drieënzeventigste verjaardag'

Het wit van deze volle maan
doet mij denken aan destijds
een jarretelgordel.

Dat nu al herfstwind schuurt
over de verlaten vlonder
is niets nieuws.

Ik heb geen jacht dat dobbert
dat de wind vannacht
zal keren.

Wáár mijn toekomstige graf al
klaarligt, mag voor nu
nog Joost weten.

--Lloyd Haft

Saturday, July 7, 2018

Nieuwe bundel 'Intocht'

Om op tijd te zijn voor een presentatie op 23 juni heb ik mijn nieuwe dichtbundel, Intocht, niet bij een commerciële uitgever aangeboden maar in eigen beheer uitgegeven. Het boek is en wordt als POD-uitgave gedrukt door het American Book Center in Den Haag. Exemplaren kunnen worden besteld op hun website ( voor euro 7,60 plus portokosten:

Deze bundel is geïnspireerd door mijn ervaringen als zanger en lezer bij een katholieke gemeenschap van de Slavisch-Byzantijnse ritus in Den Haag. Intocht is een verslag in gedichten van de blijvende verbondenheid na een overlijden. Verbondenheid met de overledene, maar ook met de andere leden van de gemeenschap, die 'de levens- en de nadag samen' blijven beleven.

Hieronder volgt het nawoord van de bundel, met daarna de eerste twee gedichten.

-- Lloyd Haft
7 juli 2018


Toen Kees Hoogzaad in december 2013 overleed, kreeg ik een machtige impuls om na enkele jaren waarin ik mij op inactief had gesteld, mij weer te gaan scharen bij de kring van Slavisch-Byzantijnse katholieken in Den Haag. Zoals zo vaak werd het wegroepen van de één voor anderen aanleiding om weer bij elkaar te komen. Om een gedicht uit deze bundel te citeren: de Geest is een ‘vlam die verteert en vergadert’.
            In de Slavisch-Byzantijnse religieuze praktijk spelen beelden een voorname rol. Wat niet in woorden of logica gevat kan worden, kan men zich voorstellen en, althans of alvast, in die zin beleven. In de kerk, vaak ook thuis, is men omringd door ikonen die de aanwezigheid van een tijdloze gemeenschap voorstelbaar houden. Een beeld, met toewijding op een houtje geschilderd, is uit de liefdevolle voorstelling voortgekomen en voert daar steeds in terug.
Ook een fysiek gebaar kan een uitbeelding, een aanschouwelijk-maken, zijn. Het aansteken, bevestigen of in de hand houden van een kaars is een verwelkoming en een doorgeving van licht. Wie voorleest uit een eeuwenoude gewijde tekst waar dat licht op valt, brengt er een hoorbare dimensie bij. Gedurende vele jaren had ik het voorrecht zanger en lezer te zijn bij de Kerk van de Gedaanteverandering des Heren in Den Haag. Telkens werd ik aangedaan, en in mijn eigen taalgebruik beïnvloed, door de vertalingen die ik daar zag van de Oud-Slavische gebedsteksten. Door de directheid van stijl, waarin niets werd verklaard en dus afgezwakt, bleef de krasse lichaamstaal behouden van juist de geestelijke voorstelling. Hiervan mogen passages getuigen als

Moge mijn gebed u zijn/ als wierook vóór uw aangezicht


Heb in u mijn smeking...

Na het overlijden van Kees en het weerzien met zovele geestverwanten, kon het niet anders of ik zou erop doordenken, doorvoelen, en op mijn manier reageren. ‘Mijn manier’ zou dan zijn, conform mijn aard: er iets over schrijven. En dan niet in de logische, beperkte en beperkende taal van het wereldse proza, maar in poëzie. Poëzie, als zingevende brug tussen wat is en wat zou kunnen zijn, spreekt vaak iets uit wat de taal van de straat, of de krant van gisteravond, niet kan noemen. Als we iets kunnen ‘beamen’ – eigenlijk ‘er amen op zeggen’ – waarom zouden we dan een dierbaar mens na diens verdergaan niet ‘nabeamen’? Als wij ‘overschaduwd’ kunnen worden, waarom niet ook ‘overlichaamd’ tijdens ervaringen van het vermeerderde lichaam dat Paulus in 1 Korintiërs 12 en Efeziërs 4 heeft beschreven? Een ‘intocht’ is (onder andere) in de Oosterse liturgie het moment waarop de priester met brood en wijn feestelijk binnentreedt – maar waarom niet ook iemands intreden in een nieuwe bestaansvorm?

            Na de uitvaart van Kees werd ik achtervolgd, na-aangedaan, door herinnerde beelden en terugkomende zinsbeginselen. Een kring mensen die met flakkerende kaarsen in de hand om een graf stonden. Een glimmend schaaltje op tafel in de keuken van een kerkhuis. De lichtval in een sacristie, gezien door een lezer op weg naar zijn lessenaar in de vroegte.  Ik tekende ze op, ordende ze, en wijdde vaak de kleine uurtjes aan de vreugdevolle arbeid er een soort Nederlands van te maken.
            Nu, na vier jaar, lijkt mij de tijd gekomen om deze optekeningen met anderen te delen. Om wat als ingeving begon, weer dóór te geven. Zo is de kring pas rond.

Lloyd Haft
Oegstgeest, april 2018

Wij staan om je graf gebeden te zingen

Uit de botten nu
de letter in bestorven,

het nabeamen dat ons enig
eeuwig woord zal blijven

spreek je waar wij zingen,
klink je waar wij dringen

rondom je graf, groeve
die al open gaat in antwoord,

weerwoord op de hemel:
aardes nieuwste oog.

Zangers aan uw graf

Het woord dat u zou spreken
wordt nu onder ons bewaard

(wat is waarheid
anders dan bewaard?)

en hoe het klonk
of niet meer kon –

scheelt nu nog één letter
op de lippen die u nabelijden:

zerk of zwerk:
daar blijft zo weinig tussen –

wij die nog uitademen
de wee van wij.