uit Slakkehuis 4 (korte gedichten)

NACHTLANDSCHAP

Over een sneeuwveld

heen lijken drie lichten veel,

lijkt de stad bewoond.

SPARRETAKKEN

Vogels zeker die

plaats wisten, ook voor een stuk

papieren zakdoek.

RIJPING

De vorm van mijn hand

doet mij dit najaar denken

aan voorjaarstwijgen.

PUTJESSCHEPPER

’t Is niet veel zeg je,

dat knotje mensenharen

met een schepje slib.

VINK

Pauw die het niet weet –

ziel, die het van zijn leven

niet waar moet maken.

POPULIER BIJ DAGERAAD

Al bent u zo oud –

‘ginds en weder bewogen’

zodra ik u zie.

DICHTER

Zet goed de beitel

in ’t licht dat om je heen is.

Daar moet je ’t vinden.

BERK OP DE HELLING

Verhinder de berk

alsjeblieft niet groen te zijn:

het is haar manier.

OOGSTMAAN

Geef geen aardse naam

aan de aren, want noemen

is een zwaard op zich.

THUIS BIJ OCHTENDGLOREN

Geef ruimte, merel.

Geef kring na kring door, laat mijn

woonstede worden

--Lloyd Haft (uit Slakkehuis en andere korte gedichten, Querido 1985)

uit Slakkehuis 3 (korte gedichten)

AFTER THE FIRST DEATH, THERE IS NO OTHER

Waar hart verstaat wordt

één ontmoeting gegeven,

geldt één keer zwijgen.

WATERVAL

Waar woedend water

tussen steen geen weg meer weet

is men gelukkig.

BREM 1

Vlamdraagster! (Bode

uit een wereld die haar vuur

aan deze ontleent?)

BREM 2

Nodig met uw doorns

van zonlicht de reiziger,

daag hem tot u uit.

LANDGRENS, VERVALLEN

Hoe meer het hekje

niet meer bestaat, hoe minder

ik naar binnen durf.

SPAGHNUM-MOS

’t Is wat ordinair

uw groen ‘tapijt’ te noemen.

Toch loop ik als mens.

OCHTENDKRAAI

Ik hoor in uw stem

hoe de leegte van het woud

om mijn ogen roept.

ROTS IN DE STROOM

Terug in een standplaats

zou ik je pas waarderen

met grind eromheen.

HUWELIJKSE VOORWAARDEN

Mijn bloei zij jou geen

blaam. Lariks, den gedijen

beide waar licht is.

LODGEPOLE-DEN

Mijn oren bonzen!

uw nieuwe, jonge harten

barsten het licht in!

ES OP DE MUUR

U wortelt liever

in het daglicht dan in gruis

tussen de stenen.

WICHELROEDE

Wat ik in een knop

aanraak noem ik de aarde.

Want daar leef ik op.

JONGE DEN

U kunt niet praten.

En toch staan wij te raken

op luistergebied.

AAN EEN VLIEG

Zoals jij rust hebt

binnen een paardebloem! Of

is ’t een zonnebloem?

--Lloyd Haft (uit Slakkehuis en andere korte gedichten, Querido 1985)

uit Slakkehuis 2 (korte gedichten)

SPRINGPAARD

Benen hard tegen

de buik, geen voet op aarde –

haal je wél het hek.

ZOMERS GEZICHT

Kauw die in de wind

stevig op een schapekop

stil staat, te vreten.

TUSSEN DE WIND DOOR

Wat men liefheeft, spreekt

slechts uit mondige dingen:

loof dat vallend krijst.

NIAGARA FALLS

’t Bindende wist zich

hard op de keien thuis hier,

terecht te pletter.

MEMO

Zoek, merel, tussen

nog levende grassprieten.

Het najaar vordert.

OUDE DEN

Moeder, lang terug

zag ik u, in ’t voorbijgaan

als bast, gebarsten.

CIPRES

Zo leert de wind zelf

haar richting kennen: lijnen

in uw bast gegroeid.

OPTELSOM

‘...diepe pijn pas echt’,

deze beuk had twéé stammen.

Beide afgewaaid.

SLAPENDE GAAI

Zelfs de wind laat je

met rust nu, je twee koppen

even bij elkaar.

GEVALLEN BLAD

Ik zag eerst een muis –

zo stil lig jij nu, midden

op de grote weg.

HULST

Als je vroegdood ligt

en over de snelweg waait

krijg ik je te zien.

JANUARI

Als de dag lang wordt

gaat de merel bol staan : van

honger nog het meest.

OMGEHAKTE BOOM

Zaagsel op de weg

geeft aan waar ik thuis was, soms,

in het voorbijgaan.

HELLINGEN

Waar ik voor het eerst

mos, groei zag doet er niet toe –     

groen, vooral nu groen.

--Lloyd Haft (uit Slakkehuis en andere korte gedichten, Querido 1985)

uit Slakkehuis 1 (korte gedichten)

MUUR

De scheur die ik zag

bleek in feite de schaduw

van een jonge boom.

LENTEVORST

Groen gras liet vannacht

zich zakken, als een sprei op

spitse krokussen.

BIJ DAGERAAD

Oudste populier,

nooit van de plaats bewogen –

u trilt als eerste.

POPULIER II

Als er geen wind waait

hangen de bladeren al

stil, in verwachting.

LIJSTERBES, BESCHADIGD

Mijn God, dan maar in

het horizontale, want

groeien zál uw groen !

MET DE STROOM MEE

Niet af te dwingen,

katjes in ’t gezicht. En door

wie te weigeren?

GROEIRING

Afsplitsing niet meer

te hechten: uw knop, mijn knop,

de tijd ertussen.

TUIN OP ZUIDEN

Bij mij op de tak

streek even een vogel neer:

op slag verleden.

ROTTERDAM

In Zuid op de trek

wordt zelfs de gele kwikstaart

tot een tussenvorm.

UITZICHT, RIANT

Thuis. Waar de prunus

je voortdurend uitdaagt om

paars te gaan bloeien.

MORNING IN THE SUBURBS

Terwijl de koffie

afkoelt, zien we even hoe

twee vogels paren.

--Lloyd Haft (uit Slakkehuis en andere korte gedichten, Querido 1985)